Het scheelt maar weinig, maar het wil maar niet lukken. De een hakt (met een bot zakmes!) zijn eigen arm af om te overleven, de ander krijgt in eigen beheer zijn navelstreng niet doorgeknaagd ten einde het leven vrijelijk tegemoet te treden. En kon ik nou maar zeggen; "Doe mij dat zakmes maar." Alles behalve! Niet dat ik er niet aan moet denken, ik zie het me vooral ook niet doen. Waarschijnlijk niet eens met een vlijmscherp mes waar het feest niet in één snelle haal voorbij zou zijn. Of ik het dan zou doen is nog maar de vraag, maar ik zou het, denk ik, overwegen, mezelf met twijfel tarten.
Gelukkig ligt het allemaal minder concreet maar daarom helaas niet makkelijker. Afstand is waar ik naar verlang en me niet lukt te realiseren. Afstand, overzicht, relativering en vooral niet van dat realistische, waargebeurde gezeur met een hoog navelstaargehalte. Zweven in verhaal en woordgebruik ... Nee, in verhaal en taal, natuurlijk. Als je al iets wilt, moet je op z'n minst fatsoenlijk beginnen. Niet dan?
Nog ff en ik weet precies wat en hoe ik het wil, kan al bladerend een leuke binnenkomer uitzoeken en net voordat het gewenste gerealiseerd gaat worden, zet het leven de streep onder mijn rekening. Wedje maken??
Geen opmerkingen:
Een reactie posten