Het is nauwelijks voorstelbaar, dat je er vrijwillig in zou willen rondrijden. Toch zie je de krengen met toenemende regelmaat. Pooierbakken ken ik zat maar dit is de eerste heuse proletenbak die me passeert. Volstrekt overbodig qua vorm, omvang en bandbreedte. Een soort eend met Ferrari-motor, RR-neus en rupsbanden, maar dan zonder de pretentie komisch te zijn. Daar in rijden is kleur bekennen, maar dat is niet in het voordeel van je geloofwaardigheid. Misschien hebben de rijders wel het idee, dat ze eindelijk boven het plebs uitgestegen zijn. Nu zijn ze dat letterlijk wel gezien de hoogte van waaraf je op het wegdek en medeweggebruikers neerkijkt. Maar ik zou dan een Mack adviseren en dan mag je de oplegger best thuis laten. Die lui beseffen gewoon niet dat ze zich vrijwillig aan de schandpaal nagelen.
Nu was het niet het eerste gedrocht van dit formaat op de weg maar de Qollega- versie met nummer 7 had nog iets ingetogens, zo je dit al bij dit soort in omvang, uitvoering en prijsklasse monstreuze vehikels kunt veronderstellen. Waar de Audi-bak zich eigenljjk schaamt voor zijn protserig voorkomen, trekt de Bmw-versie eerder een lange neus naar iedereen, die bij het aanschouwen van het monster niet stante pede in zwijm valt. Iedere keer als zo'n wangedrocht voorbij flitst moet ik onwillekeurig aan Mad Max denken.
Maar goed, over smaak valt welbekend niet te twisten. Maar ja, dan heb je het tenminste ergens over, maar hier valt niks te twisten. Hoe je het ook wendt of keert, het kan vanalles zijn en vooral veel, maar met één ding heeft het zeker niks te maken en dat is smaak.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten