De naamloze berichten zijn veruit de prettigste concepten, die in de berichtenlijst rondslingeren. Ooit ergens mee willen beginnen, maar alweer doorgeklikt voordat het vorm heeft gekregen in woorden. Het is net iets meer dan niets, maar nog zonder enige claim. Je kunt er letterlijk nog alle kanten mee op. En gemakkelijk ook, want je hoeft je niet meer af te vragen of je wel wat zou willen schrijven of niet, want het begin is al gemaakt. Het document staat in de steigers, wacht enkel op invulling.
Stukken minder vervelend dan die voorzetten, waar al wat woorden ingestopt zijn om het idee niet te vergeten, wat door je hoofd stuiterde. En uren of weken later maar afvragen waar die reminders in godsnaam op slaan. Het was de moeite waard. Dat herinner je je en daarom bewaar je het ook verder. Wie weet popt het idee weer up. Ondertussen schuift de poging verder naar beneden in de lijst en eenmaal van de beginpagina verdwenen, is z'n eeuwig edoch nutteloos bestaan verzekerd.
Het verschil tussen een niet-ingevulde intentie en een geconserveerde opzet. Het niets dat je alle ruimte biedt en het iets wat door de ingeslagen weg ongebruikt verloren gaat in de massa. Doe mij maar meer van dat niets!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten