Mocht ik mezelf serieus willen nemen, een bezigheid die ik zoveel mogelijk probeer te omzeilen, dan moet ik toch constateren, dat mijn gisterige omschrijving van mijn activiteit op deze plek zeer accuraat is en dien overeenkomstig geen andere conclusie getrokken kan worden, dan dat ik het niet goed doe. Au!
Het verleiden verleerd? Nooit sterk geweest in slijmen of stroop smeren en mag hopen, dat ik het ook nu tot een paar prikkelende porren kan beperken, anders wordt het me een beetje te klef.
Hoeveel uitdagender, gevulder en voor reproductie geschikter moeten levens zijn die "vol" in de maatschappij staan? De ochtendlijke marteling om je aan de weldaden van de nacht te ontrukken, de doodsverachting waarmee je je iedere ochtend weer in de twee- of vierwielerige vervoersstroom stort richting de zinvolle vervulling van de dag tot bij of ver na vijven, de twijfel om huiswaarts te keren waar je slechts met moeite aan kunt toegeven als de dag ten einde loopt en de pizza lonkt. Stuk voor stuk verhaalvoedingsbodems waar een beetje bacterie bij 37 °C jaloers op zou zijn.
Nee, het ligt niet aan mij, laten we ff serieus blijven. Ik kan d'r toch ook weinig aan doen, dat mijn leven zo saai, ééntonig en tot de basics is teruggebracht, dat het mij vrijwel onmogelijk is om iedere dag weer een verhaaltje met saus en smaak op te dienen. Toch?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten