Op je lauweren rusten heeft in ieder jaargetijde een vertragend effect op de praktische handelingen in je leven. Zelfs het denken krijgt dan iets slow's. Uit de ervaring van de afgelopen dagen kan met grote zekerheid geconcludeerd worden, dat het bij temperaturen rond het nulpunt niet eens nodig is om voor je lauweren te kiezen om het tempo in de dagelijkse gang langzaam maar zeker tot stilstand te laten komen.
Ik heb de beesten altijd al bewonderd, die zo slim waren om de koude periode slapend te doorstaan. Snap nu dat dat weinig met intelligentie en meer met een soort automatisme te maken heeft. D'r zitten wat praktische kantjes aan, die je misschien aan het twijfelen brengen, als baas, kinderen of huisdieren van jou afhankelijk zijn, maar dat mag qua principe niet de pret drukken.
Heerlijk, in zo'n knusse kelder waarvan de muren in beslag worden genomen door stellingen vol met weckglazen gevuld met moestuinverse inhoud en de tot worst en anderssoortige vormen verwerkt huisvee, verleidelijk geurende hammen en ingedroogde worsten aan het plafond, heerlijke jam's, nobele druivensappen en wat minder verantwoorde smikkel-en smuldingetjes.
Eigenlijk kan dit eeuwenoude idee pas echt verwezenlijkt worden sinds het bestaan van een broodbakmachine. Anders moest je nog steeds in de benen en voor beschuit, ga ik er niet uit! Dus ook wat volkorengranen in gemalen toestand en hetzelfde geldt voor kastanjes en walnoten. En niet te vergeten een bakje met krioelende gistcellen op de juiste temperatuur gehouden door de overwinterende lichamen.
Die lijven, die 3 maanden in dat bedhol liggen, weggekropen onder een stapel dekbedden want haren hebben we helaas niet meer of moeten zonodig weggeschoren worden. Wat zal dat broeien en stinken, maar wie boeit dat, als het knus, warm en gezellig is??
Geen opmerkingen:
Een reactie posten