Ieder mens kan alles wat een ander mens ook kan al zijn er wat concurrentievervalsende zaken als aanleg en inzet, maar toch. Iedereen kan tekenen, naar het schijnt zingen, heel hard lopen, punnikken, wiskunde, nadenken en zoiets als vertellen ongeacht de vele vormen, die daarin bestaan. En laten we eerlijk zijn. Wie heeft niks te vertellen? Niemand toch. Niet voor niks dat je in die zogenaamde sociale media bijna onder de voet gelopen wordt door iedereen, die iets te vertellen heeft naar zijn of haar idee, en vaak ook nog een mening erop na houdt, die de wereld ter kennis en het liefst ter harte moet nemen.
Maar of het nou in woorden, beelden, tonen, smaken, geuren, kleuren of gevoelens gebeurd, iets te vertellen hebben en mensen boeien met je verhaal zijn twee totaal verschillende werelden. De verwarring van het ogenblik is, dat als het maar persoonlijk is, zit het goed. Wordt het nog persoonlijker, is het beter. En leg je je ziel schaamteloos bloot, denkt men het beste van zich te geven en zal en moet het gewaardeerd worden of men wil of niet. Nee dus, helaas of eigenlijk gelukkig. Zoals er tenenkrommende films, optredens en personeelsfeestjes bestaan, zo zijn er ook tenenkrommende verhalen, zeker onder het mom van blogs.
Dus maar laten? Ben je gek! Gewoon wat meer afstand, dat bekende korreltje zout, een beetje zelfkritiek of net eigenliefde, jezelf serieus niet te serieus nemen, die knipoog tussen de lach en de traan door. Gètvèrdemme wat een gekwijl. Sorry.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten