Een beetje dobberen op een luchtbed in de adriatische wateren onder een toen nog Joegoslavische zon, was zo gek nog niet. De dankbaarheid, waarmee je na terugkeer met open mond door je lokale buurtsupertje liep, na veertien dagen alle soorten winkelrekken bewonderd te hebben, gevuld met slechts één soort bonen in blik en nog van hetzelfde merk ook. Dat daar oorlog van moest komen was al een paar honder jaar duidelijk, maar heeft me toen niet weerhouden van de luxe mijn gedachten urenlang de vrije loop te laten. Toen ergens is het begonnen, de verderfelijke verslaving aan het vangen van je gedachten in de juiste, met nadruk de juiste woorden.
De ene keer op het water, de andere keer zolang mogelijk onder het oppervlakt, dan weer mooi gedrapeerd op de rotsen of in je blootje ongemakkelijk op de kiezels. In die pré-historische tijden had je geen last van de beperking van lege batterijen. Balpen en papier maakte dat je je gedachten 24-uur per dag op de voet kon volgen. In bed, in bad, met jas of met zo min mogelijk om het lijf op het terras.
Ja, nog zo'n verslaving die ergens in datzelfde tijdsgewricht en misschien wel op dezelfde eilanden haar wortels diep in mij heeft vergraven. Van belachelijk vroeg in de ochtend tot laat in de avond en soms zelfs nacht kon je op terrassen terecht, die meermaals de omvang van het lokaal zelf hadden. Amusement gegarandeerd, met heuse stoelen die jezelf nooit had en bediening altijd vriendelijk, snel en rijkelijk. Een schril contrast met de armetierige middenstand buiten de grenzen van camping, hotel of vakantiepark. Ontbijten met een keur aan gebak, slivo bij de koffie en dan naadloos overgaan naar het bier in halve liters ...... of die inspiratie nou wilde of niet in beweging kwam die.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten