Met de vorst overal nog tientallen centimeters in de grond en een meer geheel bedekt met een inmiddels musicerende maar nog steeds aaneengesloten ijslaag, kan koning Vorst 'im nachhinein' nog voor mindere prettige verrassingen zorgen. Daar zijn we er dus nog niet. Ik hou mijn hart in die categorie nog even vast. Toch mag ik ondanks alles niet klagen over de manier, waarop ik door deze winter heengeschommeld ben. Tenminste qua vorst(schade), gezondheid en prettige bezigheden. Gelukkig valt er nog wel het een en ander te mopperen, zeker op het persoonlijke vlak. Maar waar zou je blijven als er niks meer te mopperen was. Armoe, mens, het zou armoe zijn!
En, vreugde alom, want er ligt nog heel wat gemopper in het verschiet. In november koud gelegd, gepekeld en al, maar als de weersomslag definitief is, gaat het binnenkort weer los, als ik heerlijk aan de slag mag met het terreinbrede grastapijt. Kilometers maken achter of op de machines!
Zou ik dit jaar zo slim zijn en de machinerie ruimschoots voor de eerste noodzakelijke inzet aan een onderhouds- en controlebeurt onderwerpen. Zou de start versoepelen maar anderszijds kleur en klank ontnemen. Geen rood aanlopende hoofd van ergernis noch een noodzaak voor de heiligen om hun oren te sluiten. We laten dat nog maar even in wijde zakken hangen. We komen daar vast en zeker op terug.
Terwijl ik dit schrijf, gaat weer een grote trek kraanvogels in noordelijke richting. Het is nog niet de grote massa, maar sinds een week trekken ze alweer over. Die grass-cutting Blues gaat er echt binnenkort van komen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten