Lang, lang, lang geleden zat een lieftallig prinsesje voor haar spiegel en vloekte heel bescheiden doch beslist, dat het ding eindelijk eens moest doen, waarvoor het aangeschaft was. Namelijk die prins ten tonele voeren, die na de laatste deceptie alweer dagen te lang op zich liet wachten. Ze streek, niet kwaad maar teleurgesteld met haar borstel door haar haren, die maar niet wilden groeien. Het was toch al een week geleden, dat ze afgeknipt waren. Waarom moest alles toch zolang duren? Als je iets wilt, moet je je een eeuwigheid gedulden en als het je niet uitkomt, is het zo gepiept. Met een geïrriteerd gebaar schoof ze de koude theepot weg en liet 'm op de vloer in duizend splinters uiteen spatten.
Op dat moment kwam het kamermeisje binnen en vroeg diep buigend maar vrolijk of hare hoogheid zover was, om haar danskleding aan te trekken. De leraar, die op de vorige ontdekkingsreis als cadeaau voor haar was meegesleept, stond ongeduldig op zijn tenen te wippen en wilde iets met, hoe heette het ook weer? Salsa??
"Ik ga dichten vandaag", sprak de prinses en liep in haar nachthemd naar het balkon. "En zometeen wil ik een groot feest", zei ze en boog net voor het balkon richting haar kleedruimte. "Graag mijn rijkleding en vlot een beetje". "Het is vandaag een prachtige dag om uit te rijden". De prinses ging zitten en keek geïrriteerd verwonderd naar haar kamermeisje, dat geen enkel aanstalte maakte in de een of andere richting. "En?", sprak de prinses, "Komt er nog wat van?" "Waarvan, Hoogheid?" antwoordde het meisje met vaste stem. "Nou, mijn parasol graag, de witte crêpe jurk en een goed gevulde picknickmand. Zo'n dag als vandaag mag je niet voorbij laten gaan."
Na het picknickvoorstel, volgde nog de zangles, het borduren, de kookles, de diverse lunchmogelijkheden, de behoefte aan een middagdutje, bezoekjes bij nabije en verre familieleden, het kaarten en nog een onafzienbaar lange reeks van mogelijke bezigheden. Aan het eind van de middag verontschuldigde het kamermeisje zich. Ze moest meehelpen in de keuken bij de voorbereiding van het diner en liet de prinses in nachtpon achter op de rand van haar bed. De prinses pakte ongeïnteresseerd haar spiegel en keek boos naar haarzelf. "Waar is nou die prins?", riep ze verontwaardigd. Haar spiegelbeeld fronste licht haar wenkbrauwen, draaide zich om en liep weg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten