Zonder de ontbrekende kolder in de polder of de onschuldige leut beneden de grote rivieren zou het verdacht kunnen bestaan, dat het hier van de saaie is. Niets is echter minder waar. Het is van de stille, dat wel, maar saai, dat kan gewoon niet, al zou ik er moeite voor doen.
Nauwelijks toe aan mijn tweede kop verzopen koffie heb ik al mogen genieten van twee krijsende en knokkende katten, een stel zeurende honden, getreiter op twitter, ongewenst bezoek van een stel Russen, een aardige bijdrage op het parallelblog die ik alweer vergeten was, een artikel over de onzin van anti-depressiva, een bakje yogurt met noten en vruchten, een handvol pillen waarvan maar de vraag is of die wel werken en mijn eerste bak melk met koffie. En dan ben ik net goed twee uur mijn nest uit en heb het belangrijkste van de ochtend nog vergeten ook.
Gisterenochtend was het al te horen en vandaag ging het bijna nonstop van de ene naar de andere kant. Is die scene in Apocalypse now bekent, waarin die mafkezen een stukje gaan surfen? Of het geluideffect in een van de nummers op The Wall van Pink Floyd? Ik bedoel het aanwassende geluid van naderende helicopters, die je dan in je geluidssysteem van links naar rechts hoort gaan .... Zo dus, maar dan een mix is tussen een overvliegende Boeing 747 en de metalige klank, waarmee de donder van een onweer wordt nagesynchroniseerd. Het begint als een vliegtuig en eindigt in een wegrollende donder. Van de ene kant van het meer naar de andere en weer opnieuw of terug of helemaal rond.
Jaren geleden heb ik dat voor het eerst gehoord. Nooit eerder kennis meegemaakt maar fascinerend mooi. Het heeft zelfs iets van die walvisgeluiden, die in de zweefsector sinds een paar jaar enorm 'in' zijn. Het ijs zet zich, verzet zich. Je ziet de barst door het ijs heen schieten en grotendeels weer verdwijnen. Het ijsconcert in 'N'. Volgende uitvoering onbekend.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten