D'r zijn van die dingen die dringen en die je toch, voordat je het weet, weer vergeet. Ik zeg maar één woord: Opruimen! En daar kan alles onder weggeborgen worden. Keuken, kamer, kelder en hersenpan waarbij de kelder zich eigenlijk langzaam vanzelf opruimt, want daar verdwijnt met regelmaat iets in tegenstelling tot het dichtslibben van die andere kamers. Dan neem je jezelf voor om vanaf een moment X, waarop de statusquo het acceptabele redelijk benadert, niks meer ergens neer te leggen behalve op de daarvoor bedachte en toegewezen plek en een paar weken later is het bereiken van het aanrecht zonder klerenscheuren een haast onmogelijke opgave. En dan overdrijf ik voor de afwisseling een keertje niet.
Onvermoede chaotische trekjes voor zo'n ordentelijk sterretje. Volgens mij heb je een zeer strikt geordende geest nodig om probleemloos je weg te vinden in de chaos. Kijk, zo lul je weer recht wat krom leek te trekken en kunnen we verder met onze analytisch terughoudende benadering van de wilde wereld om ons heen.
Opruimen dus. Ik vrees dat daar pas een einde aan komt, als ook ik netjes ingekist op een plekje wordt weggestopt. Ik heb me dan ook één ding heilig voorgenomen en dat is met niet meer hier te vertrekken, dan ik strikt nodig heb om op een andere plek weer te beginnen. Maar ja, wat heb je nodig, wat is strikt noodzakelijk?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten