Loslaten, je laten gaan, je controles op vakantie sturen en daar ga je .... heerlijk met de stroom mee, beetje dobberen, hebt het erg naar je zin, maar weet verdomd goed, dat dit eigenlijk niet kan. Wat moet je dan doen? Loslaten zeker, hè? En wat dan aub? Het loslaten los laten of de vraagtekens bij het loslaten laten varen? Zijn er nou werkelijk mensen, die geloven dat op die manier uiteindelijk alles op dè pootjes terecht komt?
Er zijn hordes zat, die dat beweren. Ieder schermend met een andere waarheid, maar iedere ochtend wel netjes op tijd opstaan en naar het werk gaan. Is dat loslaten? Iedere zaterdagochtend boodschappen doen, wekelijks bij (schoon-)familie op bezoek en ieder jaar netjes belasting betalen. Is dat loslaten? Het rare is, dat een hoop van die zaken als verplichting ervaren worden. Hoe rijmt loslaten met zoiets als 'je verplicht voelen tot'. Een tikkeltje contraire, toch?
Soms kom je mensen tegen, waar het principe van loslaten al wat verder doorgedrongen is in hun bestaan. En weet je wat me bij die mensen steeds opvalt? Hun hoge mate van desintresse in wat om hen heen en zelfs deels met hen gebeurd. Is dat het doel? Gebrek aan interesse in de wereld, je omgeving, jezelf? Is dat wat Boeddhistisch gezien het opgaan in het grotere geheel betekent? Verworden tot niets om deel uit te maken van alles?? Ik geloof het word tijd voor een borrel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten