Zonnig

  Ik weet niet waaraan, maar ik schijn het te verdienen. Alweer de zoveelste dag prachtig weer. Net als de voorafgaande 24 uur bovendien vrijwel windstil wat een berg vervelende tochteffecten voorkomt in het vrije veld. Het zou een dag zijn om de tafel midden in de velden te dekken. Iedereen naar behoefte laten aanschuiven, flessen rond reiken, gangen genieten, gebeurtenissen verhalen, gedachten in de vrijloop, onderwijl met je blik bij het weidse uitzicht verwijlen, de zon door het zuiden van oost naar west zien trekken om pas laat in de avond, als de laatste gast allang vertrokken is op die ene speciale na en een prachtige sterrenhemel zich boven je heeft ontvouwen, een laatste, heel oude borrel in te schenken en die dan meer inhaleren dan drinken. Zo'n gevoel geeft me deze dag. Een dag die me herinnert aan een even glorieus als gedenkwaardig ontbijt in Umbrische sferen en moeiteloos mijn gezicht in een glimlach legt.