Tijd voor wat kronkelechte onzin uit de verbogen parallelle werkelijkheden van alledag. Net mijn laatste slokken koffie voor vandaag naar binnen gegoten en met weemoed moeten constateren, dat mijn ochtend in mijn eigen kleine universum zijn einde nadert. Tijd voor andere invloeden, voor de overdonderende veelheid van de werkelijkheid. Weet nog niet op welke golf ik me ga gooien. Keuze te over.
Misschien ga ik de dag met dromen vullen. Misschien ook niet.
Misschien ga ik mijn gedachten ordenen. Misschien ook niet.
Misschien ga ik dobberen in de woorden. Misschien ook niet.
Misschien ga ik gewoon bomen snoeien. Misschien ook niet.
Misschien ga ik het wel allemaal doen.
Misschien.
Eén ding weet ik zeker. Ik ga linea recta van het toetsenbord richting douche en eigenlijk weet ik dan al wat in elk geval niet gaat gebeuren en de rest zie ik wel. Niet misschien, dat is zo.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten