Niks te zeggen hebben en toch iets willen vertellen, daar heb ik minstens zo vaak last van als van het omgekeerde. Een hoop mensen willen tegenwoordig hun zegje kwijt en daarvoor bestaan naast de traditie van het kistje in Hyde-park nu alweer wat jaren de weblogs op het Internet. Helaas voor velen is er een groot verschil tussen 'iets willen vertellen' en 'iets kunnen vertellen'.
Gemakshalve beperk ik me tot de categorie, die met woorden over de bühne probeert te komen. Filmpjes & foto's zijn voor mij compleet andere categorieën, een volstrekt andere tak van sport. Ook bruikbaar om iets te vertellen, maar daar ligt mijn voorkeur niet. Foto's kan ik nog volgen. Filmpjes stukken minder. Zonder dat verder te onderbouwen, vind ik het vooral een gemakzuchtig medium of beter: een medium waar op gemakzuchtige wijze gebruik van wordt gemaakt.
Die gemakzucht is iets wat natuurlijk ook voor woorden geldt. Wat je dan vreemd genoeg ziet is, dat die gemakzucht zich heel tegenstrijdig vertaalt in veel, heel veel woorden. Teveel woorden, lappen tekst met veel verbale lucht en maar een paar vaste kernen. Nu is kort ook weer geen garantie voor de kwaliteit van het verhaalde en pretendeer ik alles behalve de wijsheid en kunde in pacht te hebben. Toch is die overdaad aan woorden vaak zonde omdat boodschap en behoefte deze te delen daarmee zelden of nooit verleidt tot het (blijvend) volgen van die andere gedachten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten