Ff doordouwen en ik heb de target voor de rest van de week gerealiseerd voor het begin ervan. Zou het tot andere ochtenden leiden? Mag hopen van niet, want dat is allesbehalve de bedoeling. Maar die tegenstrijdigheid snap ik wel, als ik de moeite neem om een moment te verwijlen bij mijn menselijke kant. Vandaag ook in de auto gestapt en na wat doelloos door de regio sturen in Limoges terechtgekomen. En waar? Op het station of all places. Niet om het een of ander, maar toch een beetje bizar, al zeg ik het zelf. En wat is het mooiste daaraan? Het gevoel dat het een plek is om van te vertrekken ...
Ga je met de auto ergens heen, omdat het je een goed gevoel geeft vanwege de extra reisrichtingen, die het spoor mogelijk maakt, terwijl geen haar op je hoofd bezig is met vertrekken. Nu worden die haren wel minder moet ik zeggen en is dat argument vandaag de dag dus minder hard dan een tiental jaar geleden, maar kaal ben ik nog niet.
Raar dus, maar wel waar. Al vaker moeten constateren, dat het station en met name de restauratie van het station Bénédictins een zekere aantrekkingskracht op mij niet ontzegd kan worden. Vraag me niet waar het aan ligt. Zelfs dat vertrekgevoel van vandaag is daar geen fundamentele verklaring voor. Hoewel, misschien is het het wel, maar is het me tot vandaag niet gelukt om dat gevoel onder woorden te brengen. Iets wat mijnsinziens toch nodig is om gevoelens te verduidelijken, hoewel ik anders heb mogen meemaken, waar ik me dan ook prompt geen enkele voorstelling bij kon maken. Ik weet niet hoe anderen dat doen, maar ondanks wat rare extra gevoeligheden is het me nog nooit gelukt om mijn brein met dat van een ander te syncen. Levensgevaarlijk trouwens, naar mijn idee, vooral voor die ander.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten