Gaat een rare tijd worden die komende maanden. Heb al jaren steeds het verlangen om met nieuwjaar te weten, waar ik met oudjaar sta, maar dit jaar is dat nog veel sterker. Ik doe een hoop en toch eigenlijk ook weer niks. D'r gebeurd een hoop en toch kom ik niet van mijn plek. Het lijkt soms alsof ik met de werken van Hercules bezig ben, maar het tempo, waarin de slechts soms onmogelijk lijkende klussen worden aangepakt, heeft vele mediterrane trekjes om over de werkelijke omvang van de obstakels maar te zwijgen. Ooit was 35 km/uur een levensgevaarlijke snelheid, die alleen het werk van de duivel kon zijn. Als tegenwoordig iemand met 70 voor je bumper hangt, wens je 'm naar diezelfde duivel in de hoop, dat ie daar tot in eeuwige dagen kan blijven voortslakken. Zo dus, maar bij het klussen dan precies andersom. Ben echt benieuwd wat straks de som van dit alles oplevert.
Zostraks eerst met mezelf, mijn betere ik en andere altere ego's in conclaaf over de te verrichten werkzaamheden en de tijd die er aan verspild gaat worden. Mijn voorstel zou het zijn om nu eindelijk die laatste kuilen ff te dichten. Ja, ja er ligt nog het nodige snoeiafval, dat hunkert naar de vlammen, maar dat kan aan het eind van de middag ook nog. Met het uurtje extra kan dat zelfs een aardig end de avond in getrokken worden, mocht er behoefte bestaan aan overdrijving. En "Nee zeg, vandaag geen huishoudelijk geëmmer", daar hebben we de rest van de week voor om ons in te verliezen.
Ik zou zeggen "Ruk die fles maar ...". Ho, ho, ho dat is meer voor bij het vuur straks. Scheppen, jochie, scheppen en stampen!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten