Van die dagen, die in bed mogen blijven, als je opstaat. Komt met regelmaat voor nadat de vorige dag je er tegen wil en dank in geduwd heeft. Na een nacht die zich niet van haar taken gekweten heeft. Zo'n dag waarop de zon, ondanks alle enthousiast uitgestraalde energie, maar mondjesmaat en met een NS-waardige vertraging weet door te dringen tot je werkelijkheid. Regen, van die eindeloze miezerzooi met mistig bijeffect was passender geweest. Maar ja, net op de ogenblikken, dat je er voor openstaat, krijg je zelden op een dienblad geserveerd, waar je, zonder het zelf te beseffen, het meest aan toe bent.
Een dag waar iedere handeling in conflict is met de voorafgaande en absoluut geen wegbereider voor de komende. Je struikelt over je eigen voeten, trapt op katten, laat de voerbakken gevuld en wel stuiteren, vergeet de melk op te zetten, kijkt verbaasd naar twee enthousiast kwijlende hondenkoppen en realiseert je dat je niet alleen de katten van hun ontbijt moet voorzien. Uiteindelijk beland je na het doorstaan van het ochtendritueel zonder enig herkenbaar element van een aangenaam levensopwekkende routine met gevaar voor eigen leven achter de Pc en ziet dat vandaag nog een stukje eruit geperst dient te worden .....
Ja, er zijn van die dagen, die zouden in bed mogen blijven ...... Nu nog de vraag of ik de wereld mijn aanwezigheid mag aandoen of dat ik er slimmer aan doe en de naastenliefde niet tot het uiterste terg, als ik me beperk tot de directe grenzen van mijn lokale dagelijkse bestaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten