Stil voor je uitkijkend naar een eindeloze variatie groentinten, alles nog voorjaarsvers met slechts hier en daar wat bruine vorstrandjes, verwatert langzaam het beeld. Langzaam maar gestaagd wellen zilte druppels over de oogranden en rollen langs de wangwand naar beneden. Langzaam maar niet traag genoeg om in de zonnewarmte te verdampen, voordat ze verstrikt raken in de kinbegroeiing.
Stroomden ze nu vanwege de emoties die deze terugkeer teweeg brengt, ik zou er bijna blij van worden, ongeacht of ze een kwade of goede oorsprong hadden. Maar niks van dit alles. Emotiegebonden waterstromen zijn mij al menig decennia vreemd. Toch is het de terugkeer op deze plek die me mijn longen uit mijn lijf laat niezen, mijn ogen het aanzien geeft van zes weken diepe rouw en mijn neus papier laat verslinden.
Katten op de schoot, honden uitgeteld van veertien dagen kennelbeleving overvalt het platteland me met haast vergeten kracht. Alles beukt tegen mijn vliezen aan. Hallo allergie! Alles snottert en vloeit. Na veertien dagen vochtige zeelucht en stadse uitlaatgassen is het weer wennen aan de overvloedig bloeiende bomen, bloemen en grassen, verharende honden en katten en achterstallig huisstof. Welkom thuis!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten