Targets to get. Na drie maanden ruim over de streep te zijn gegaan, moet ik de komende dagen een tandje bijzetten, wil ik me aan mijn eigen voornemen houden. Was veel makkelijker geweest om gaande de trip de stukjes aaneen te rijgen, zou je denken. Blijkbaar heeft het zo niet gewerkt. Verbaasd me trouwens niks. Teveel verplaatsingen, te weinig rust. Zag dat ook wel aankomen, maar een beetje eigenwijze blindheid qua vertrouwen in je mogelijkheden wil nog weleens werken. Nu nauwelijks.
Niks te vertellen hebben en toch een leuk stukje schrijven is mij niet zovaak gegeven als ik het zou willen opschrijven. Een kleine 4000 km gereden, voor de helft door onbekend gebied en natuurlijk genoeg gezien en zelfs vanalles beleefd en toch geen soepele dagelijkse dansjes over het toetsenbord. In Bergen een beetje, misschien wel dankzij de bejaardenrust ...
Ergens zit iets krom qua gerichtheid. Het heeft met het verschil tussen 'met' resp. 'naar' anderen te maken. Ga ik in op het een, gaat het andere verloren, verdwijnt het naar de achtergrond, tussen de coulissen van de bezigheden, het marginaliseert en verwatert. Een geruisloos verdwijnen wat ik maar zelden in de gaten heb. Het kan kort of langer duren, dagen of jaren en dan is er ineens die behoefte om het deelnemen te verwerken. Dan ga ik erbij zitten tussen de coulissen, laten we de wereld op het toneel doordraaien, slaan het gebeuren gade, genieten niet meer het meedoen maar geven ons samen over aan de weergave van ons, door dikke gordijnen omzoomde beeld.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten