Na al de onzin van de laatste twee dagen ga ik me niet spiegelen aan een fout verleden of rondwentelen in de pretenties van de toekomst. De hele Westerse wereld heeft naar mijn smaak teveel boter op z'n hoofd om over de onderwerpen van de afgelopen dagen een serieuze mening te ventileren. Laten ze die dagen van de kalender strepen en er iets anders, iets minder pretentieus' en dwingends voor verzinnen.
Qua vrede zijn we in dit deel van de wereld inmiddels verwend op een wijze, die in de geschiedenis zijn weerga niet kent. Bijna zeventig jaar zonder dat een van de omringende of net ietsje verder gelegen landen op het idee is gekomen om in te pikken wat in principe aan een ander toebehoort. Het wordt ook allemaal wat moeilijker nu iedereen zich met iedereen meent te moeten bemoeien. Een vervelend gegeven maar als het dom bloedvergieten voorkomt, hoor je mij niet klagen.
We zijn verwend, verwend tot op het bot en dat besef ik terdege. Misschien niet iedere dag, maar dicht daar in de buurt. We kennen geen honger, zoals ons dat met regelmaat door onze ouders voor gehouden is. We kennen niet de angst voor wat wel en wat niet mag. We kennen niet de verplichting om te gehoorzamen ook al wil je niet. Nee, de hele jaren zestig zijn een euforische viering geweest van wat alles ineens moest kunnen en door niks en niemand belemmerd mocht worden. Ach, concentratiekampen zijn een vloek, maar het idee dat de mens vrij is en doen en laten kan wat ie wil, is ook alleen te omarmen zolang de verantwoordelijkheden door anderen worden gedragen.
De mens dendert door op een pad waar je vele vraagtekens bij kunt stellen. Het lijkt me stug dat we ooit het heelal zullen beheersen. De mens beheerst niet eens zichzelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten