Tijd voor een gezond gebrek aan overpeinzing. De zon al uren aan de slag, het gras bijna uitgedampt en straks aan mij de eer het te kortwieken. Straks ... want eerst nog de laatste étappe in het ontwaken. De nacht en vooral de laatste uren onder het dekbed laten bezinken. Het moment waarop vaker en ook vanochtend weer alle grenzen lijken te vervagen. Dag-nacht, droom-werkelijkheid, leven-dood, lijf-ledigheid. Een zeer aanwezig afwezigheidsgevoel. Ik geloof niet, dat ik raar zou opkijken als op een dergelijk moment het plafond boven me zou openklappen en vanuit de strak blauwe lucht iets zou neerdalen naast mijn bed. De Enterprise, groene mannekes, iets met veel licht en verblindend witte vleugels of Yoland, maakt niet uit.
Heb het maar weer een keer over me laten komen en met stijgende verbazing aanschouwt, hoewel dat woord nauwelijks in staat is om de lading van wat me dan overkomt te dekken. Als ik op zo'n moment volledig zou verdwijnen op de intrigerende natte vlek in het bed na, het zou mij niet verbazen. Opgaan in het niets. Het grootste ideaal van een Boeddhist. Daar werken die zich tientallen jaren voor in het zweet, geven alles op in hun leven en mediteren zich ons en mij overkomt het ongevraagd en eerlijk gezegd ook ongewild. Mocht iemand het willen, het is gratis af te halen.
Het zijn de ochtenden waarop ik enigermate bewust in de spiegel kijk in de hoop dat alles nog aanwezig is èn niks bijgekomen is wat ik niet verklaren kan. Opgelucht rammel ik mezelf door elkaar, doe wat gedaan moet worden en stort me op de koffie. Maar eens, ooit, wie weet, ben ik dan werkelijk weg.... Het is dat jullie het weten!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten