Daar plenst de zoveelste bui aardwaarts en ik buig binnen tevreden voorover achter de Pc. Rare wereld is het. Probeer me net voor te stellen waar mijn ouders zich in de begintijd mee bezig gehouden hebben om hun avonden te vullen. Eindeloze zelfwerkzaamheid achter de naaimachine en klussend en bouwend in en aan het huis .... Tijden veranderen. Gelukkig? Misschien. Is niet aan mij om dat uit te maken. Als ik de kinderen van mijn zussen zie, dan zitten die van mijn oudste zus nog aardig tegen "onze" generatie aan maar van mijn jongste zus, die leven in een grotendeels andere wereld. Heeft natuurlijk ook met de opvoeding en ouders te maken, maar het verschil is voor een blinde te zien.
Kun je eindeloos lullen over babyboomers, verloren generaties en ander zichzelfbeklagende inzichten tentoon spreiden. Iedereen zal toch binnen zijn/haar eigen kaders moeten zien dat hij/zij er het beste van weet te maken. Als er iets is, waar ik mijn ouders dankbaar voor moet zijn, is het dat ze me dat steeds weer voorgehouden hebben en me daarnaast alle kansen geboden hebben om maatschappelijk gezien verder te komen. Niet altijd van harte maar uiteindelijk wel gemeend.
Ben ik er beter van geworden? 'Tuurlijk, hoewel mijn ouders bij de invulling van mijn leven vast ander wensen hadden dan die ik mezelf vervuld heb, maar die ruimte was er. Hun taak was me op de benen te zetten en daarna was het aan mij om niet om te vallen. Die deal hebben we bij ons thuis allemaal vervuld. De een wat sneller en acceptabeler voor de ouders dan de ander, maar ook daar was (knarsetandend) ruimte voor.
Maar een feit is, dat mijn leven volstrekt anders is dan mijn ouders het hunne ooit geleefd hebben. Anders qua ideeën, uitgangspunten, doelen, maakt niet uit noem het op, het is anders. Anders en toch hetzelfde: weten wat je wilt, doorgaan met dat waarvoor je staat en niet zeuren als het tegen zit .... Ja, precies!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten