Tijd voor een daggie uit het spoor, weg uit het brandpunt al is het van mezelf, een stap op zij naar de luwte van de zijlijn. Dat worden vandaag geen meters maar kilometers. Uitblazen en ordenen, in beide gevallen de geest betreffend. Koorddansen is een delicate bezigheid en wordt dat zeker niet minder, als je niet door hebt dat je op een draadje staat. Dus ondanks alle tegenzin maar weer plaats maken in mijn bestaan voor dat besef. Leven is geen lolletje, dat moet je er van maken. Pak een tegeltje en plak 'm d'rop!
Iedere dag brengt me een verder, dichterbij ... wat? 'Een verandering' mag ik hopen. Misschien niet wat ik me ooit bedacht heb, als het maar leuk is. Zo doorhobbelen naar mijn eind zou een wrange blijk van humor zijn. Helaas hebben ik en het leven wat dat brengt een duidelijk andere smaak. Genoeg afgezien, levenslessen geleerd en geduld beoefend het wordt tijd voor wat anders. Als iets dichterbij komt, is dat het moment, dat het heft terugkeert in mijn handen. Al moet ik het zelf pakken.
Gelukkig zijn alle vangnetten nog aanwezig en is ook het besef niet verdwenen dat stilstaan me nergens brengt. Door dus, doorgaan en in beweging blijven en ondertussen geen centimeter opschieten. Appels en peren, parallelle universa, terug naar de "Ondragelijke lichtheid van het bestaan" ipv dit aardse gebagger in de modder. Ik wil dromen èn realiseren of tenminste proeven. Theorieën zijn leuke speeltjes. Was ik daar tevreden mee geweest, was ik wel gehoorzaam en praktizerend katholiek gebleven. Die hemelse bespiegelingen hebben me echter nooit overtuigd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten