Na menig tiental vierkante meters grof maaiwerk en een kleine dorpse pauze was het weer zo ver. De auto wachtte. Target voor de middag was het lakwerk aan de zijkanten, buiten en binnen. Binnen een kwartier stroomde het water harder langs mijn voorhoofd naar beneden dan over de portieren aan de chauffeurskant en ik was pas bij de étappe soppen aangekomen. Nog niks geen wrijfwerk.
Half uur later was het dan zover het in- en uitwrijven kon beginnen. Eerst binnen een handdoek gehaald en die om mijn nek gehangen. Het water gutste ononderbroken verder langs mijn lijf.
Het zal bij vijven zijn geweest, toen ik mezelf betrapte op gepuf en gekreun en zelfs meesteunen met het wrijfwerk, als ik meer kracht moest zetten om de wax fatsoenlijk uitgewreven te krijgen. Onwillekeurig moest ik aan de balspelende dames denken, die het kreunen en steunen op menig tenniscourt bijna tot een kunst hebben verheven. Helaas had ik niet zo snel een leuke tennisoutfit bij de hand. Mooi geel zou wel bij de auto passen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten