Zo, dat was de dag. Veeg de laatste resten bij elkaar, stop ze netjes in het daar voor bestemde doosje, gooi het doosje met een soepele edoch gerichte beweging naar het voorbestemde plekje naast de doos van gisteren. De plank vult gestaag met de dag maar dat mag geen verwondering wekken.
Het rare is, dat het nauwelijks wat uit maakt hoe de dagen verlopen, het formaat doosje wat uiteindelijk op de plank terecht komt, is op een enkele uitzondering na steeds weer hetzelfde. Uiteindelijk blijkt iedere dag toch weer voornamelijk lucht. Mijn James Bond dagen zijn te tellen op één hand en dan zou ik best nog in een houtzagerij mogen werken ook. Mij schiet dan ineens de mierenhoop te binnen waar ik vanmiddag minutenlang naar heb staan kijken. Al die bedrijvigheid waarbij geen enkele afzonderlijke mier zich schijnt af te vragen wat waarom waar en wanneer moet gebeuren. Het krioelt chaotisch maar toch duidelijk doelgericht.
Mijn dagen werken iets anders maar mijn nachten hebben wel iets miers en dan vooral mijn dromen. De mensen die hun nachten naar hun gevoel droomloos doorslapen, is bijna om medelijden mee te krijgen. Ik geniet iedere nacht -niet altijd met volle teugen- van meerdere dromen achter elkaar. Soms in elkaars verlengde en soms volstrekt niet te combineren. Ik mag daar dan rustig ff over liggen denken of probeer ze verwoedt van me af te schudden. In beide gevallen zijn ze echter ondanks de beelden- en activiteitenchaos, die over me uitgestort wordt, relatief makkelijk op een paar elementen terug te voeren. En .... over die elementen hebben we het (misschien) een andere keer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten