Zo rijkelijk als buiten het water naar beneden plenst zo spaarzaam en armetierig kabbelt mijn woordenstroom. Ik kan er nog net iets uitpersen om een spelletje Wf te continueren voor de rest wordt er werk geweigerd. Nu kan dat gaande het verstrijken van de uren bijtrekken maar het zal geen overdaad worden die me kan schaden. Ik mis mijn input. Slome actualiteiten, een saaie dagelijkse realiteit, niks om me over op te winden, geen terloopse ontdekkingen, geen kronen op langduring vasthoudend gezwoeg.
Het kabbelt voort. Zo'n gemoedstoestand waar je naar verlangt als het leven over je heen of jij er onderdoor gaat, maar eenmaal bereikt, herinner je je snel dat dit altijd is tegengevallen. Liever Himmelhoch jautzen en af en toe zum Tode betrübt dan zo'n ordelijk en voorspelbaar ambtenarenbestaan. Het is ook nooit goed. Nee, dat klopt en dat is wat de boel in beweging houdt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten