Ai, ai, ai oude, verlorengewaande gewoonten steken pesterig de kop om de hoek. Uitgedaagd door de zon en aangemoedigd door een gestaag vrolijker humeur krijgt mijn persoontje de kwajongensachtig air van een bonvivant. Laat maar waaien al dat moeten, rennen is niet de oplossing en morgen is weer een dag. Gras blijft groeien en onkruid zal je nooit verslaan. Het gevoel van rijden op een haast lege autosnelweg, Status quo uit de speakers of Meatloaf kan ook en dan bij de 150 door willen schakelen naar de zeven .... Het leven op vleugels, heerlijk gedragen door de thermiek de aardse beslommeringen kleiner en kleiner zien worden.
Dat wordt zometeen mezelf ff krachtig toespreken, of ook niet. Dit is wat ik altijd heb gehad en tot ergernis van menigeen mn vrouw tot op het bot heb genoten. Val ik morgen dood neer, dan wil ik dat tevreden doen en niet met een onvervulde verlanglijst in de hand. Geen doorschuiven naar morgen wat vandaag genoten kan worden. Als het nodig is haal ik morgen wel in wat vandaag had gemoeten.
Mocht ik ooit op dat bankje in de zon voor Villa NooitVergeten terechtkomen, dan wil ik daar zitten met een ondoorgrondelijke glimlach op mijn lippen, nagenietend van wat ik gedaan heb ipv treuren om wat niet meer kan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten