Zo schuurt een dag voorbij. Schuurt in wonden, oude wonden maar vooral ook door de ziel, die je dan weliswaar niet hebt maar -hoera, hoera- wel ter schuring beschikbaar staat. Ideeën passeren op de catwalk van het zijn en geen van alle schenk je een moment je aandacht. De dag is niet verschenen, verdwenen aan het eind van de nacht, afgegleden langs de opgaande zon. Hop in het ongewisse en weg ermee. De uren moeten het besef nog slijten maar de nacht heerst dwars door de aanwezigheid van het licht.
Het wirwarloze kronkelen van onmogelijke gelegenheden danst een tango met het machteloze verlangen naar meer. Dit is emotie. Dit is heftigheid met takt. Benen zwaaien en met vervaarlijke stiletto´s getooide voeten trekken diepe wensen in de ijle lucht. Lichamen kruisen vurig en versmelten in één, hete ademtocht. De klanken omzomen de bewegingen en verjagen het gevang. Geen rust, geen gejaag. Stap, pas, draai en weer opent zich de onafzichtelijke diepte en duikt je met graagte naar beneden.
De uren trekken zich traag terug uit het tergend togende leven. Het is aan de beweging en het spel de figuren te voltooien. Eens te meer die overtuiging dat ik het spel wel speel maar het spelen niet bepaal. Laat gaan dat verlangen, laat het zwaaien en draaien, vervaarlijk graaien en ook snaaien naar wat is. Staccato en adagio als dat al des tango´s eigen is. Eindeloos draaiend, verlangend langs elkaar aaiende lichamen. Stoot, schamp, val aan en geef je over. Laat je gaan, het spel is de meester.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten