Een hoop gedachten ijsberen in mijn hoofd. Gedachten met een laag knuffelgehalte zelfs op het tweede oog. Meer neushoornen dan ijsberen. Zo'n soort natuurlijke bulldozer. Voor geen kleintje vervaard en niet gewend om een stap achteruit doen. Door, door, door is het motto. Maar ja, liever dat dan een struisvogel, hoewel je ook die beter niet achter je aan kunt hebben op de zeldzame momenten, dat ie niet met z'n kop verscholen staat in het zand.
Van de week gelukkig ook nog iets positief, een prettige bevestiging uit onverwachte hoek. Erkenning voor mijn altijd al gedachte correcte afstamming. Nooit zoveel op gehad met de agressieve en geweldadige gemeenschappelijke roots met de chimpansee. Kan me nu eindelijk met een gerust hart overgeven aan mijn zachtaardige, speelse en op (seksueel) plezier gerichte kant. Ik kan er tenslotte niks aan doen, het zit in mijn genen. Met dank aan de Bonobo's, die dat laatste stukje aan mijn puzzel hebben bijgedragen. Pfff, soms wel handig die wetenschap!
Nu kan gevoegelijk dat streberige gedoe de deur uit, inpakken die prestatiedrang, afgelopen met dat onzinnige haantjesgedrag. Ruim baan voor de luiaard. Laat mij de wereld ondersteboven bekijken of als Oblomov vanaf z'n onafscheidelijk sofa. Een grote vette punt achter al dat nutteloze geren ter meerdere eer en glorie van andermans portemonnee. Ja, nee, natuurlijk jij krijgt ook wat toegestopt. We hebben niet met dombo's te maken. Nee, dat zijn we zelf, want het wordt je zo weer afgepakt en je knikt nog begrijpend ook!
Lekker terugschakelen. Een tandje minder aggressief maar ook weg met die volgzaamheid. Niet helemaal terug naar slak, meer iets met vastberaden hartnekkigheid en een niet te evenaren uithoudingsvermogen. Zoiets als een wolf, de mercedes diesel onder de dieren. Het is volgen en wachten op dat ene zwakke moment en dat moment komt. Met voldoende vereende krachten gaat dan ieder ogenschijnlijk ongenaakbare grootheid tegen de vlakte. Jammer alleen dat je als verstandig levend wezen nooit meer jaagt dan je nodig hebt. Zo blijft die pest bestaan, de structuur onaangetast en het systeem draait rustig verder. Uiteindelijk is er maar één weg die werkt: zelfvernietiging! Leun achterover, maak niet de fout te willen helpen, (over-)leef, laat het gebeuren, ga desnoods ijsberen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten