Gestrekt op mijn rug kijk ik al uren naar bewegende zwarte stipjes die in een boog voorbij trekken, zowel naar de ene als precies omgekeerd in de andere richting. Mijn slaapplek op een doorgaande weg geplempt. Zelfs op het vergevorderde tijdstip van de avond had dat netter gekund. Sympathiek dat het mierenvolkje gekozen heeft om mijn aanwezigheid te negeren ipv mij de totale oorlog te verklaren.
Niet uit mijn slaap gehouden door een ritmisch gestampte mierenmars noch door een venijnige mierenzuuraanval in het kader van een biologische bestrijding van dwarsliggende individuen, heb ik heerlijk gedroomd. Iets met fietsen, treinen, reizen, dwarse maar ook in verlangen terugkijkende vriendinnen en een paar hoteltrappen, waarop ik de wereld aan me voorbij liet trekken, incl. dwarse dames.
Bij het ontwaken, na de ontdekking van de nijvere beestjes mijn blauwe nagellak gezocht. Ik ga nooit op reis zonder tenminste een blauwe nagellak bij me te hebben, liefst gecombineerd met een kanariegele passend bij mijn pumps, maar dat terzijde. Met de fel blauwe kleur een uurlang alle achterlijfjes van de mieren bijgekleurd, die van oost naar west liepen. Nu lig ik al zeker drie uur te wachten tot ik zo'n blauwe stip in de andere richting voorbij zie komen. Mooi nop, maar het ligt wel lekker!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten