Je krabbelt op en valt weer, verkrampt en weet weer te ontspannen, vliegt omhoog en tuimelt in de diepte, danst vederlichte pasjes en staat ineens vast in de modder. Je incasseert ongekende kanonslagen en wordt een ogenblik later door een veertje uit je baan gekogeld. Het is de gretigheid van een kind in een speelgoedwinkel tegenover de hopeloze uitzichtsloosheid van een zandwoestijn zonder kompas.
In de stront zitten, je kunt er alles van zeggen, maar als je er een beetje voor openstaat weet je één ding zeker: saai is het niet.
Naast de momenten dat het leven zijn loop hervonden lijkt te hebben, blijven er ogenblikken, waarop je denkt te finishen, maar te horen krijgt dat je nog wat rondjes extra hebt te gaan. Een vijfsetter waar maar geen einde aan komt en een umpire die een lichtmast extra laat plaatsen ipv het spel te onderbreken vanwege de invallende duisternis. Een Alpe d'Huez waar het op de top, om de hoek vrolijk verder omhoog gaat naar de Galibier.
Doorgaan moet, maar ff zitten kan geen kwaad Die wijsheid heeft wat zweet en schade gekost.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten