Ongemerkt uit de koers geraakt. Na een goedgevulde dag is de fanfare als een dief in de nacht met de noorderzon vertrokken. Vandaag geen bellen, vuvuzela's, camara's of live-reportages. Vandaag slaat het levenslied de klok. Zou ze nog leven mocht ze nu aankomen hinken. Ze mag dan wel geen naam hebben maar raakt feilloos de juiste snaar. De tekst moet nog geschreven, het ritme danst een blues. Simpele accoorden van vanzelfsprekenheid. Droeve, dwingende klanken die gaandeweg iets swingends krijgen, een soort begrafenisdeuntje uit New Orleans. De hoop op verrijzenis en overdrachtelijk gezien is daar niks mis mee.
Is het niet vandaag dan wordt het morgen of de dag erna. Het zijn stomgenoeg de mooie momenten die met je stemming aan de haal gaan. Herinneringen die hun smaak niet verloren hebben. Vuur dat nog smeult en waar je alweer van vergeten bent dat je je vingers eraan kunt branden. Het sirenengezang van de hoop. Kortom tijd voor een koude douche en dat liever letterlijk dan straks in de figuurlijke betekenis.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten