Alle hoeken van mijn gevoelsspectrum mogen (her-)beleven. Loopings, schroeven, vrije val, noem het op en het is voorbij gekomen in een hoge snelheidstrein waardig tempo, de ene figuur na de andere. Niet vrijwillig, dat mag duidelijk zijn. Lig liever achterover in een roeiboot ergens in een spiegelkalme sloot. Wat gekwaak op de achtergrond en als het niet anders kan gezoemd om me kop, een goedgevulde koelbox aan mijn voeten en een mooi uitzicht waar je tegen kunt praten.
Maar goed. Weer gehad. Doorstaan. Overleefd. Me helemaal in de kreukels geslapen en de nieuwe dag ligt aan mijn voeten. Een natte dag. Een stadse dag. Regelarijen. Potentiële ergernissen maar meer van het botsautootjesformaat. Geen kopje-over of de maag op je tong. Ik geloof, dat ze dit wel met de naam 'leven' aanduiden. Vervelende bezigheid. Jammer dat je na binnenkomst weinig meer te zeggen hebt over de volgorde en soort van ervaringen, die over je uitgeschud worden.
Stel dat gedoe met reïncarnatie functioneert zoals menig oosters blikkende Westerling zichzelf graag wijst maakt. Dan mag je toch de vermeende hogere krachten op je blote knieën danken dat je je niets bewust bent van je vorige bezoekjes op deze aardse speelbal. Je zou werkelijk in het volle besef van wat je in alle redelijk staat te wachten opnieuw aan een tour door deze kermis moeten beginnen. Dat zou pas deprimerend zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten