Thuis gekomen de boel in de keuken de boel gelaten en me trap op naar mijn bed gedwongen. Ramen opengegooid en mijn blik naar het meer gewend. Nog te vroeg om te slapen ga ik op de vensterbank zitten en trek mijn knieen naar mijn kin. De heerlijke, inmiddels ochtendbries laat ik langs mijn bezweette lijf glijden. Vast niet slim maar dat was wel meer niet vandaag en zal voor het merendeel gelden, dat nog komt.
De kikkers kwaken de longen uit hun lijf. Die beesten hebben nog minder behoefte aan 8 uur slaap dan ik. In gedachten verzonken bewegen de vingers van de ene hand over de onderarm aan de andere kant. Een oude geruststellende gewoonte. In de verte klinken vreemde dierlijke geluiden. De wereld doet het nog een paar uur zonder mens en geniet daarvan.
Ik probeer de afgelopen uren te vatten maar blijf achter vlagen aan jagen en in vleugjes hangen. Ik proef de strekking maar mis de substantie. Zintuigen en zenuwbanen staan op scherp maar missen op pijnlijke wijze de nuances. Ik hap en bijt in het luchtledige. Wel die tepel maar geen klok. Freudiaans zonder verbazing. Verwarrende vermenging van wondere werelden.
In bed duiken als de lichtstralen van de nieuwe dag je slaapkamer verlichten doet verlangen naar de donkere bedekking van de nacht. Na jaren gedegen ervaring ben ik er nog steeds niet uit wat heerlijker is; laat tussen de klamme lappen duiken of voor de kippen van stok gaan. Eén ding weet ik inmiddels vrij zeker. Samen gaat het niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten