Soms, heel soms slaat de twijfel toe. Het zelfbeklag ff zat, maar nog niet bereid tot een gedegen eigen inzet, vraag je je af of er misschien niet toch meer is dan het naakte bestaan, en ga je diep in jezelf opzoek naar dat laatste restje overgave ergens nonchalant vergeten in een hoekje. Die verleiding om je te openen voor de volstrekt theoretische mogelijkheid, dat ergens een opperwezen zit te kleien en na veel oprecht gebrachte spijt voor een fractie van zijn eeuwigheid, want een vrouw is nooit in staat om zoiets ingewikkelds consequent uit te voeren, bereid is om jouw omstandigheden een duwtje in de goede richting te geven.
Ik herinner me de ontbijtontmoeting in Ferentillo nog, het dorpje aan het begin van het dal waarin I Salari lag. Een herinnering die door weinigen wordt gedragen. Een andere tijd, zelfs een ander leven. Toen bleek dat het functioneerde. Het is niet meer en niet minder dan een kwestie van willen. Je trekt een kast vol rekwisieten open en geeft je gevreesde menselijke onvermogen om je eigen verantwoordelijkheid te dragen een vorm. Een duvel drinken met God op gympen .... je doet het niet iedere dag.
Net als toen val je ook nu terug in de werkelijkheid. Ja, die ene echte. Gelukkig maar. Je schudt wat met je hoofd en beseft, dat je te weinig van een struisvogel hebt om het leven met zand in de ogen te genieten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten