Gebruikers

 Zondag. Een levensgevaarlijke dag. De dag dat malloten en patiënten met het syndroom van de geriatrische ontkenning denken dat ze vrijbaan hebben.

 Het begon vanochtend zo vrolijk met een waterig zonnetje, zin in een stukje rijden, zelfs een doel dat enige zin niet ontzegd kon worden, aardig humeurtje, lekkere muziek en eenmaal op de weg wonder boven wonder niet al te veel verkeer, terwijl het toch tegen het middaguur liep en heel Frankrijk zich naar de een of andere eettafel spoed. In de eerste kilometers een paar slakken gepasseerd en in Le Vigen het dorp ingerold over de kilometerslange afdaling. Voor me een paar auto's achter me in geen velden of wegen iets te bekennen. Ineens schiet van links een donkergroene Ford -eeuwenoud model- de weg op en de bestuurder denkt blijkbaar dat ie de krant kan lezen voordat hij moet doorschakelen. Ik vol op de rem, veeg mijn voorhoofd van de ruit en geef een lel op de claxon. In de auto voor me gaat een hand naar het hoofd van de bestuurder en nog wat gebaren volgen. Ik beantwoord beleefd met ongeveer dezelfde signalen, zie dat er geen tegenliggers aan komen en haal in. Niet toegestaan, moet ik toegeven, maar het zou me zeker weten mijn dag redden. Bij het passeren ging meneer met pet helemaal door het lint. Foeterend en gebarend vergat hij dat ie achter het stuur van een auto zat. Jammer dat hij niet tegen een stel geparkeerde auto's aan knalde. Dat hem vanmiddag maar de biefstuk verkeerd geschoten is, terwijl hij -nog steeds verontwaardigd- zijn verhaal gedaan heeft aan vrienden en/of familie. Ik heb vriendelijk maar met slechts één vinger gezwaaid en ben op normale snelheid doorgereden. Dit soort lui zouden verplicht moeten worden tot het rijden met een oranje zwaailicht op hun auto.

 De reis verder zonder enerverende verrassingen voortgezet. Gedaan wat ik me voorgenomen had om te doen en retour naar huis. Inmiddels zo'n 450 km achter de kiezen maar nog steeds (of weer) vrolijk, muziekje, lekker weer, heerlijke wagen, etc. etc. Besluit na St. Maurice Les B. over Nexon te rijden, sla af naar rechts en moet na enige honderden meters op de rem. Pet, oud model citroën, 60km waar 90 mag en 110 makkelijk kan. Helaas tegenliggers, ik duw wat, maar geef de slak daarna de ruimte. Bergaf en met wat slingers het dorp in en hopen dat hij rechtdoor gaat en niet links af in mijn richting. Aiiii, helaas. Achter hem aan naar links en ik zie dat de weg geheel vrij is. Pk's genoeg, dus naar beneden dat pedaal en netjes links voorbij. Ineens allemaal handen uit die auto met het welbekende vingergebaar, claxon èn knipperende lichten. Ik deed niks waar die meneer last van gehad kan hebben. Oké, misschien heb ik z'n ego gekrenkt. Me daar verder niet mee bezig gehouden en met de toegestane 70km uit zijn zicht verdwenen.

 Mocht ik ooit zo degeneren en dat zelf niet willen zien, Wees genadig en verlos me uit mijn lijden: They shoot horses, don't they?!