Niks nie achteroverleunen in een luie fauteuil. Geen 10 dagen voor het einde van de maand al de target binnen. Deze keer is het werken, maar als altijd lukt dat. Die trap op de Oude gracht, die twee uur voor de aankomst van de gasten op ons afscheidingsfeest enkel nog als wens bestond, maar waar daarna de hele avond druk gebruik van is gemaakt! Die op het allerlaatste moment mislukte menugang, waar de 10 mensen aan tafel uiteindelijk niks van merken. Het schijnbaar onmogelijke is het leukste, dat er bestaat. De improvisatie in wat uitzichtsloos lijkt geeft een onbeschrijfelijke kick. De snelheid waarmee oplossingen bedacht moeten worden en de beperking van de middelen tot wat je toevallig onder handbereik hebt ... daar kan geen coke of speed tegenop.
Met woorden en ideeën werkt het blijkbaar ook. Nu zou je toch willen dat je dat mechanisme op het huidige leven zou kunnen toepassen en bij de eerste beste poging is direct duidelijk waar het schort: de tijd. Geen limiet, geen beperkingen, geen druk op de ketel. Het is waarom ik 'gillend' bij Sociale Wetenschappen ben weggelopen. Alles wat hier moet gebeuren heeft enkel en alleen met beheer, in stand houden en functioneren te maken. Niks met creativiteit, effectiviteit, oplossen of ontdekken. Ik ben geen ambtenaar, maar dat wist ik inmiddels al.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten