Vul nu mijn wachten geduldig met dagdromen, rangschik verlangens in ordelijke lijstjes afhankelijk van de uitkomst van de mogelijkheden, loop de aanwezige potenties na en verleg mijn grenzen daar waar ik mezelf geen geweld aan doe. Iedereen wil meer voor minder. Dat is weleens anders geweest. Tijden veranderen en naar het schijnt doe je er goed aan dat te accepteren.
Alle deuren staan open, iedereen mag kijken maar natuurlijk is het niet aan willekeurig wie om te bepalen wat met het gepresenteerde gebeurt, gaat-kan-moet gebeuren. Het is een kwestie van loven en bieden, geven en nemen, ordinaire koehandel. De grenzen van het geven komen in zicht. Het wordt tijd dat er iets tegenover komt te staan.
Dit is een mooie. Zelden 'n stukje geschreven dat afhankelijk van de lezer zo'n compleet andere betekenis toebedeeld zal krijgen. Zelfs deze toevoeging doet daar geen afbreuk aan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten