Of je nou wel of niet deel uitmaakt van een groter geheel, in slechts één of verdeelt over meerdere dimensies leeft, je het leven ziet als een taak die je jezelf hebt opgelegd of iets waar het toeval een dikke vinger in de pap heeft gehad. Per saldo maakt het bitter weinig uit. Je moet het op deze aardkloot met jezelf doen in een tijdspanne waarvan je -gelukkig- vooraf niet de grenzen kent. Wat daarna komt, of daarna nog iets komt en meer van dat soort Spielerei maakt niet het verschil. Je doet je leven meer of minder bewust of desnoods tegen wil en dank, maar jij (!) doet het en niet iemand anders in jouw naam of plaats.
Als je het daarover eens kunt zijn verliezen een hoop van de tegenwoordig zo leuk modieus ingekleurde discussies hun spirituele angel. Zolang je de grijstinten blijft zien, zijn de extremen te koppelen. Streep je de graduele verschillen weg knallen zwart en wit op elkaar en zit je elkaar in het haar.
Kies je voor kanker? Misschien als je rookt, maar niet per definitie. Neemt niet weg, dat een hoop van de z.g. welvaart-gerelateerde ziektes zonder veel problemen terug te brengen zijn op het eigen gedrag, de manier waarop je ervoor kiest om in je leven te staan. De een zoekt de moeilijkheden op en noemt ze uitdagingen, de ander doet hetzelfde en wijst dan met een beschuldigende vinger naar wat omstandigheden heet. De een overwint ze en wordt er beter van en de ander gaat er in (niet aan!) ten onder en is 'gelukkig' van zijn verantwoording af.
Het is jammer dat het tempo en de complexiteit van het leven zo omhoog geschroefd is, dat er nauwelijks de ruimte bestaat om tijd te nemen en waar nodig stil te staan. Zowel de pillenverstrekker als degene die bijna wanhopige op hogere machten of overkoepelende systemen hamert zitten verkeerd. Het gaat heel simpel om aandacht en tijd als het nodig is, voor zolang het duurt en op een manier dat het begrepen wordt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten