Slenteren schiet niet op en dat is op z'n tijd erg prettig. Ergens vandaan nergens naar toe. Luxe is dat. Niet bezig zijn met het doel maar opgaan in het reizen. Indrukken opslorpen en niet bewaren voor later maar gelijk genieten, verwerken en je daar de tijd voor geven. 's Morgens uitchecken in het hotel en 's middag terugkeren, omdat je niet verder dan het terras van de plaatselijke kroeg bent gekomen, je verdwaald bent op de witte weggetjes in de omgeving of gewoon al rijdende merkte dat je helemaal nog niet verder wilde.
Voeten in het beekje, grasspriet kauwend het wonderde spel van de witte wolken tegen de diep blauwe achtergrond bewonderen en dromen over al die kilometers, die misschien nooit afgelegd zullen worden. Aan het eind van de middag voldaan èn moe de praatjes om je heen beluisteren doorspekt met dagelijkse rompslomp en ergernissen en tussendoor genieten van het koele drankje voor je neus terwijl je gedachten hun pijlen richten op de maaltijd van de avond.
Een paar uren later, je blik gericht in de diepte van de Melkweg krijgen de gedachten vrijspel en mag je aan de zijlijn meegenieten. Stilte alom af en toe onderbroken door de klanken van een uil. Een niet verkeerd plaatje. Dat belangrijke elementen missen valt nauwelijks op.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten