Shit is dat, als je stevig met beide voeten in de grond verankerd staat. Het valt me iedere keer op, dat je dan mooi kunt fluiten naar je fantasie. Het is ook altijd weer wat, maar ik snap inmiddels wel (Ja ja, alles kost tijd!) hoe al die mierenmensjes het volhouden om dag-in dag-uit hun dromen in bed achter te laten als ze zich in het o, zo zinvolle leven storten. Aarden!! Aarden! Zelfs de spiritualilofielen hebben dat door. Niet teveel denken, gewoon domweg doen wat gedaan moet worden, accepteren, poten in de klei en handen aan de slag. Dromen doe je maar na je pensioen. Over hoe mooi het had kunnen zijn, als je er niet zolang mee gewacht had .... Het is een beetje als met een porsche van de snelste soort of enig andere snelwegbolide. Tegen de tijd dat je ze zou kunnen betalen, heb je niet meer het reactievermogen om ze rijden!
Ik bekijk me dat zo vanuit de berm. Zoals het snelwegtoerisme uit de jaren zestig. Campingtafeltje, stoeltjes, thermoskan met slappe koffie, ranja in langwerpige tupperware bekers mèt deksel, huisgemaakte huzarensalade wat dan vrij vertaald 'koude schotel' heette en gesmeerde zachte langwerpige broodjes, die mijn ouders pistoletjes noemden maar het later niet bleken te zijn. En dan maar gezellig keuvelend auto's tellen langs de rand van de weg. Dingen veranderen. Soms gelukkig, vaak niet.
Meer fantasie, meer dromen èn de tijd om er achter aan te jagen, dacht ik net, toen ik met de zoveelste kruiwagen vol met onkruid naar de brandplek reed. Heb de kar teruggereden, een fles rosé uit de koelkast getrokken, een mooi glas van glas gepakt en ben teruggekeerd om vuur te maken. Eerst de vlammen, dan de lunch en dan weer verder in de aarde wroeten en tussendoor mijn grijze massa eens stevig kietelen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten