Het lukt werkelijk voor geen meter om een paar mooie maar niet direct zinnige woorden uit het toetsenbord te wringen. Met pen en papier ga je dan, ik tenminste, over op tekenen. Misschien een te groot woord voor lijnen, krassen en vlekken van inkt die geen woorden tot resultaat hebben maar wel het papier vullen. Het witte vlak breken en de gedachtenstromen de kans geven om uit het middelpunt van mijn aandacht te verdwijnen.
Moeten werkt bij mij absoluut niet stimulerend maar heel hard willen is toch ook niet de garantie, dat het kunnen als vanzelfsprekend overgaat in doen. Het is bijna vergelijkbaar met het kopen van een verjaardagscadeau voor iemand die je goed maar niet goed genoeg kent om op de hoogte van diens wensenlijst te zijn. Zoals je dan een heel warenhuis kunt doordwalen van de ene étage naar de ander, zo struin ik al wat dagen met zeer matig succes door mijn grijze massa. Raap verloren of vergeten gedachten op maar kan ze niet lezen of wel lezen maar niet duiden. Je koopt kortom een cadeau, maar bent niet tevreden en zoekt verder. Koopt weer iets maar nog steeds weet je zeker, dat dit het niet is, wat je zou willen geven. Zo vullen zich je zakken en tassen met redelijk zinvolle maar misplaatste aankopen.
Afstand, het blijft de afstand, die ontbreekt. Afstand en geduld. Alles kost tijd, ruimte en moet groeien. Je weet het, je kent, je hoort het jezelf denken en blijft desondanks proberen. Tja, mens-zijn .... is dat ooit makkelijk bedoeld geweest??
Geen opmerkingen:
Een reactie posten