Zou 'm dit nou zijn? Die befaamde bierkaai? Niet dat ik mijn bezigheden als vechten beschouw, zelfs in overdrachtelijke zin wil ik dat ontkennen. Maar moeite kost het wel, dat laatste restje afwezige inspiratie uit mijn brein persen. Iets verzinnen is niet het punt, maar als zelfs het onderwerp zoek is, dan rest enkel nog driedimensional gelul in de ruimte. En als het ff kan, prefereer ik ook daar iets tussen een kop en een staart. In het niks beginnen en in het nergens eindigen lijkt me teveel op mijn dagelijkse leven. Daar heb ik kortom al meer dan genoeg van.
Het is ook weer de afstand die mist, die 39 km maar dan niet direct weer terug naar beneden duiken. Nee, de verkregen afstand houd ik liever vast, hoewel ie me, zoals nu ook weer, regelmatig ontglipt. Dan word ik weer met de neus op de feiten gedrukt en als iets toch dodelijk saai is, dan zijn dat wel mijn feiten. Had ik dat gewild, was ik wel als mijn broer ambtenaar geworden. Het voordeel van zo'n wereldbeeld is dat winkelen in Albert Heijn dan al een avontuurlijke survivaltocht lijkt.
Dus toch maar worstelend boven komen en dat tandje extra bijschakelen. Alles beter dan blijven hangen in mijn dagelijkse vacüum. Tergend langzaam maar gestaag zal het er wel weer van komen. Van die afstand. Of het optijd en voldoende zal zijn om de belofte aan mezelf deze maand in te vullen, gaan we zien.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten