Tja, dat kon natuurlijk niet uitblijven. De middag lunchloos voorbij laten drijven. Wat probleemloos kan bij de huidige vetreserves. De blues ingedoken en als gedachtenspel of afleiding een theoretische verbouwing op stapel gezet en op papier uitgewerkt. Is net zoiets als van die onmogelijk lijkende hout of metaal constructies, die bij de juiste combi van bewegingen moeiteloos uiteen blijken te gaan. Je zou het tijdens de vele en bijna gekmakende pogingen niet zeggen maar ineens is daar de verlossing .... waarna enkel nog het reproduceren rest! Zoiets dus maar dan iets concreter en met meer invloed van mezelf op het gewenste eindresultaat.
(Ver-)bouwen is net als koken. Het begint met een idee. Je gaat opzoek naar de gewenste materialen, verzamelt alles om je heen en gaat aan de slag. Vol vertrouwen in het eindresultaat dat altijd weer net iets anders maar vaker beter is dan het orginele idee. Nu die zin nog. Bij het koken is dat het tafelen in gezelschap. Bij het bouwen is daar moeilijker de vinger op te leggen. Enerzijds is daar, net als bij het koken, de lol van het doen, (hopelijk) de tevredenheid over het resultaat, maar dan?? Dan wordt het een beetje wazig. Eten eet je op, waardoor je eindeloos met koken bezig kunt zijn, bij bouwen werkt dat toch anders.
Iedere dag een andere maaltijd? Ja, graag. Elk jaar een andere huis? Nee, dank je. Inmiddels zijn zoveel kamers, flats, huizen, huisjes en kapitale panden gepasseerd, dat ik weet wat ik ècht wil. Sterker nog, ik heb het al, hoeft het alleen vorm te geven. Kwestie van hakken, vullen en vormen en dan kan ik koken dat het een lieve lust is uit de tuin voor de deur voor die paar vrienden en kennissen, die ik met mijn gezeur nog niet heb weggejaagd of zo slim zijn het niet te lezen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten