Tja, nu wordt het ingewikkeld. Ik kan gelijk de DvD erbij pakken, maar ga dat ff nog niet doen. Ik heb 'm nog netjes afgedrukt op papier en hoop ook dat de volgende versie nog tastbaar zal zijn. Het E-book tijdperk zal op mij afketsen, hoe hard het elders ook mag floreren. Maar ik dwaal af ... woorden, bladzijden, bomen, bos. Zo gaat dat normaal gesproken maar gisteren was zo'n dag waarop het spaak liep op een stok. Zelfde oorsprong, ander effect.
Voordat je het weet, zit je dan een eindje voor je uit te lullen. Enerzijds wil je dat stukje geschreven hebben en anderzijds schrijft ook Youp met regelmaat missers, dus ik dacht me ook een minder dagje te kunnen permiteren. Dat werd mooi gelijk afgestraft. Inleveren moest ik, al was het slechts tijdelijk, maar dat was nog niet het ergste. Mijn gefröbel met woorden en een ontbrekende inspiratie werd in de hoek gezet met "Je zanikt". En ik maar denken, dat ik zeurde...
Nu heb ik de hele nacht lekker geslapen, wat al een uitzondering is, en me niet van slag laten brengen door deze bijna oud-Nederlandse kwalificatie. Bij het ontwaken deze ochtend, ramen beslagen en het er achtergelegen landschap, beschenen door een oranje-rode zon, ongetwijfeld wit van de rijp, schoten me de woorden accuut weer te binnen. Was het nou zanikken of zeuren wat ik had gedaan? Ik hou het op lullen en daar waar het de werkelijkheid kietelt is het gezeur. Zeuren is zoiets als klagen maar dan minder gemeend, eindeloos zagen over iets wat je niet bevalt, je niet wenst of anderszins je onwelgevallen heeft gewekt. Zanikken doe je als kind als je iets wilt hebben en denkt dat drammen zou kunnen werken. Zanikken is doelgericht, zeuren is meer ongeleid.
Zou de DvD met me eens zijn? Ach, we verschillen wel vaker van menig en dan sla ik 'm extra hard dicht en hoop dat de volgende versie van meer inzicht getuigt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten