Al tijden geen rooie mannekes meer gezien, Dracula niet tot een Bloody mary kunnen verleiden, geen dialogen meer, geen uitstapjes naar het Umbrië laat staan een verdere verdieping in het leven van de ander. Ik mis het. Het is er niet. Of misschien wel, maar we lopen elkaar overduidelijk mis.
Ik kan, ik mag, ik moet, ik wil, ik zou ..... ooit... . Bij de move naar Frankrijk zat de gedachte al ingebakken om na 10 à 15 jaar de voorkeur aan de lauweren te gunnen en al zittend volledig op te gaan in wat ik naar mijn idee allemaal te vertellen heb. Ik heb me in de afgelopen jaren langzaam de ruimte gegund. Een proces van geven en nemen, smeken en overtuigen, van bedelen en wennen, maar ondanks alles loopt het niet. Me is inmiddels duidelijk, dat ik daar meer rust en vele beslommeringen minder aan mijn hoofd voor nodig heb. Een jaar vrijgesteld zijn van dagelijkse beslommeringen, dat lijkt me wel wat. Heel verderfelijk volgens mij, het (ver-)went.
En daar hebben we het plekje waar de schoen blijft wringen. Met geld smijten gaat me goed af maar tijd verspillen is toch andere koek. Het zijn ordinaire schuldgevoelens die me hier dwars zitten. Schuldgevoelens met een Calvinistisch tintje en dat voor een rechtgeaarde Katholiek. Raar maar waar.
Maar los van schuld & boete, hoe doe je dat? Neem je dan een huishoudster of ga je trouwen?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten