Niet lullig doen, zo benne we ook weer. Na een verklungeld onbijt, verlopen lunch en verbrabbeld dinner gooien we er gewoon nog een souper tegenaan. Ouderwetse zooi, dus kan nooit verkeerd zijn. Heb dan weliswaar geen hout gehakt of de hele vrouwelijke gemeenschap het schaamrood op de kaken gejaagd maar na drie gemiste maaltijden gaat een bakje soep er wel in. Geen cup-gedoe maar eigen brouwsel met orginele en ruimhartige vulling, redelijk vers brood erbij en kaas toe. Mijn maag zal niet mopperen.
Tijd om de tongriemen weer aan te snoeren. Genoeg geluld voor vandaag en gelukkig geen woord teveel gezegd. Een kunst die in je eentje weinig stimulans behoeft. Gaan ons onder het dekbed vleien. Ja, nog steeds slechts enkelvoud maar alle tekenen wijzen in de richting van een spoedige vermeningvuldiging. D'r ligt al wat extra's op de voeten, maar dat valt weg in de afronding na de komma. Mag hopen dat verdubbelen die jaar voldoende is. Ijsjes likken in de nacht is niet mijn diepst gevoelde wens. Ik heb de ervaring tegen wil en dank gehad en bedank voor herhaling. Graag gewoon een ouderwetse kwakkelwinter met veel gezeur over het zachte en natte weer en dan eind februari ff twee weken de beuk erin, de larven omzeep en vrolijk verder naar het voorjaar.
Lijkt me wel een aardige. Dan kan straks de knoflook in de grond gevolgd door de tuinbonen en met enig ingecalculeerd risico ook de uien alvast onder de grond. Tja, het zou d'r maar zo van kunnen komen. Weg van al dit geëmmer en met de klauwen in de grond en het resultaat in de pan. Zo zie je maar weer, waar ouderwetse krachten je dragen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten