Schikken, hikken en niet stikken .... Wat môt je ermee? Geen idee, maar het schoot voorbij na het invullen van de berichttitel. Zoals zo vaak slechts een idee, een kapstok waar de rest van de opvullende zinnen aan opgehangen kan worden. Als ze willen ... komen, tenminste. Wat vaker wel lukt dan niet, maar zoals nu ook soms een ijdele hoop blijkt, meer strohalm dan kapstok.
Waarom "Lunch"? Leek een aardig vervolg op het ontbijt en in beter gezelschap dan mezelf kan ik tenslotte niet zijn. Ergens slaat het idee dan in een fractie van een gedachte stuk op zinloze ledigheid. De gedachte spiegel als tafelgenoot verandert van geinig idee in een deprimerende afspiegeling van iets waar ineens geen behoefte meer aan bestaat. Klinkt allemaal veel erger dan het is, maar stemmingen kunnen snel omslaan. Dat is al wennen en net weer overgeleverd aan deze paradijselijke plek, na weken ervan verlost te zijn geweest, gaat het nog net dat ongewenste tikkeltje sneller. Zeker in de ideale setting van een zondagmiddag, grijsgrauwe luchten, verkeerde muziek, loze verlangens en trek maar geen zin om te koken. Een lunch krijgt dan iets discutabels.
De koelkasten zijn gevuld en de ijzeren voorraad is als altijd op peil, maar als ik me nu ff laat gaan, moet ik bekennen dat het inprikken van een infuus me nog teveel werk zou zijn, zelfs als de aansluiting er al gewoontegetrouw ingeramd is door een onhandige leerlingverpleegster. Net als de neerkletterende regen laten we het maar overtrekken. Het is hoe dan ook een bui al kan die dagen duren.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten