Daar zitten we dan weer. "Eind goed, al goed", zou het moeten zijn, maar is het niet, vooral omdat het "Eind" nog steeds zoek is. Met boeren-rouwrandjes over het toetsenbord bewegen herinnert aan de afgelopen twee weken. Wat zal het zijn? Mest? Aarde? Smeer? Misschien wel een combinatie met nog wat andere toevoegingen, maar de randjes zullen verdwijnen. Dat kost enkel tijd. Zo wachten de gebeurtenissen deels nog op verwerking en zullen aansluitend vervagen. Wat blijft, zal de goede smaak zijn, die het me gegeven heeft. De tranen, niet de mijne, bij het afscheid en waarschijnlijk toch ook de dode honden.
Het was proeven en zal proeven blijven, zolang als deze plek hier de mijne is. Het is en blijft verwonderlijk dat heerlijke geneugten kunnen verworden tot nare bijsmaken en het verbaasd nog meer dat de tijd je zelfs aan dat nare elementje laat wennen. Als je niet met regelmaat iets anders proeft, zou je op een gegeven moment niet meer beter weten. Dan heb je het willen opgegeven en je bij het schijnbaar onvermijdelijke neergelegd. Gelukkig is dat laatste hier onmogelijk en blijft proeven één van de aantrekkelijkste dingen om te doen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten